Job Knoester ruimt de misverstanden op over TBS!

Waarom verdedig jij een moordenaar? Wanneer krijgt iemand tbs? Hoelang duurt dat? En wat gebeurt er in een kliniek? Vragen die bijna dagelijks aan Job Knoester worden gesteld. Op straat, langs het voetbalveld of in televisieprogramma’s. Op woensdag 22 april geeft de tbs-advocaat een theatercollege in ons theater. Voorafgaand aan zijn show stellen we vijf vragen aan Knoester.

Waarom een theatercollege?
"Ik vind het een vervelend EO-woord, maar ik durf inmiddels wel toe te geven dat ik zendingsdrang heb als het gaat over tbs. Toen ik net een paar jaar advocaat was, begon ik al met lezingen en lesgeven, onder meer op de School van Journalistiek. Ik ben columns en artikelen gaan schrijven. Ik werkte mee aan boeken over tbs en ben altijd ingegaan op verzoeken van media als een zaak geduid moest worden. Sinds enkele jaren zit ik op social media, op televisie en heb ik een podcast. Mijn drive om tbs onder de aandacht te brengen wordt steeds groter.”

Hoe komt dat?
"Omdat ik merk dat er nog steeds grote misverstanden zijn over de tbs. Die wil ik graag uit de weg ruimen. Een van mijn eerste lezingen herinner ik me nog goed. Het was in een zaaltje onder de oude Haagse Hotelschool. Ik was een jaar of dertig. Ik begon niet met míjn verhaal, maar met vragen stellen aan het zaaltje. En met alle antwoorden, zaten ze fout. Aan het einde van de avond kwam er een vrouw naar me toe.  Ze had een heel ander beeld gekregen. Van tbs-cliënten, klinieken en het systeem. Ik ontdekte ook dat dit soort serieuze onderwerpen het beste uitgelegd worden als je dat doet in een gewone taal, en als het kan, met scherpe humor.”

Hoe kwam je tot dit college?
"Eigenlijk is dit het verlengde van wat ik net vertelde. Het delen van kennis. Een theatercollege zat al langer in mijn hoofd, maar het kwam er nooit van. Door het tv-programma Vandaag Inside zit, waar ik regelmatig zit, raakte ik in contact met Raymond Mens. Hij doet ook theatercolleges, vertelde daar enthousiast over en van het een kwam het ander.”

Sta je in je eentje op het podium?
"Zeker niet. Eerst wilde ik het met een officier van justitie doen, maar hij wilde heel graag met name één zaak bespreken. Die werd recent weer actueel, waardoor slachtoffers daar last van zouden kunnen hebben. Dat voelde niet goed. Bovendien wilde ik het breder trekken. Met Dennis Jansen, journalist van het Algemeen Dagblad, werk ik aan een boek. We leerden elkaar jaren geleden bij HBS kennen. Dat is de voetbalclub in Den Haag waar we al vijftien jaar langs de lijn staan bij wedstrijden van onze zoons. Daar hield hij maar niet op met vragen. Met hem ga ik het college geven plus een oud-medewerker van een tbs-kliniek. We met z’n drieën."

Wat kunnen de bezoekers verwachten?
"We willen de mensen informeren op een andere manier dan een droge lezing. Ik wil ze verrassen met kwesties en zaken en antwoord geven op allerlei vragen. Wat gebeurt er in een tbs-kliniek, wanneer krijg je tbs en waarom moeten we zuinig zijn op het systeem? Deze wereld zit vol vooroordelen. Ik wil ook laten zien dat mijn cliënten geen monsters zijn. Ja, ze hebben soms monsterlijke dingen gedaan, maar het verhaal achter de dader is vaak genuanceerder. Bijna al mijn cliënten zijn zelf slachtoffer geweest van ofwel extreme onveiligheid in hun jonge jaren, ofwel een ernstige psychische ziekte. Ik sta nu de jongen bij die zijn moeder onthoofd heeft. Klinkt misschien gek, maar ik heb voor hem een enorme compassie en empathie. Ten tijde van het delict had hij een psychose. Hij was ziek. En nu hij uit de psychose is realiseert hij zich wat voor verschrikkelijks hij heeft gedaan en zal daar de rest van zijn leven mee moeten leven. Het zijn heftige zaken, maar er is gelukkig ook luchtigheid. De bezoekers gaan niet met een steen in de maag naar huis.”